تو.....

تو شوخی زیبایی بودی که خداوند با من کرد!

زیبا بود امّا

شوخی بود! ...

حالا. . .

اما تو بی تقصیری !

خدای تو هم بی تقصیر است !

من تاوان اشتباه خود را پس می دهم. . .!

تمام این تنهایی

تاوان «جدّی گرفتن آن شوخی» است!